A chegada á prisión: Un novo capítulo
Tempo despois, foi incentivado a concorrer a Liberté. En principio, como a maioría, elixiu chegar para saír do pavillón e así intentar por momentos sobrepoñerse a semellante situación.
O descubrimento dun novo mundo
Logo, co tempo, foi afianzándose no mundo Liberté de tal maneira que chegaría a integrarse á comunidade ao punto de sentir o espazo como propio. No inicio, Liberté contaba cunha rotisería que acompañaba o servizo de almacén, e mesmo cun restaurante, situación que se deu ata o inexplicable bloqueo penitenciario. Roberto cociñaba, aproveitando os coñecementos da profesión gastronómica no exterior.
Un líder na cooperativa
Así foi sorteando etapas e hoxe é coordinador xeral da cooperativa. Foi o precursor do proxecto de deportes no espazo, o cal conta con capacitadores de fitness, boxeo, fútbol e outras actividades inherentes. Tamén se utilizou un espazo físico do lugar, onde se logrou construír un ximnasio. Mancernas, bancos para os distintos requirimentos ximnásticos e mesmo unha bicicleta estática, forman parte do entusiasmo por achegar ideas e plasmalo en realidade con feitos positivos.
Proxecto deportivo
Foi o precursor do proxecto de deportes no espazo, o cal conta con capacitadores de fitness, boxeo, fútbol e outras actividades inherentes.
Ximnasio construído
Mancernas, bancos para os distintos requirimentos ximnásticos e mesmo unha bicicleta estática, forman parte do entusiasmo por achegar ideas e plasmalo en realidade con feitos positivos.
Un cambio profundo na conciencia
Sen dúbida, cando alguén abraza algo pon alí todas as súas boas enerxías. Roberto esténdese no diálogo e tamén nos fala sobre as diferenzas da cultura que se xera na prisión desde os pavillóns e o contraste que se nota profundamente naquilo que se xera en Liberté, desde a maneira de falar, dirixirse un ao outro, ata os costumes como o comer, alí relata que no seu momento se logrou en Liberté cociñar de maneira saudable os mediodías onde se recibía o aporte da propia horta orgánica para quen asiste todos os días e alí remarca a diferenza da vida en Liberté respecto aos pavillóns onde se come unha soa vez ao día e o resto do día consúmese o mate como substituíndo o alimento do mediodía.
Un testemuño de cambio e esperanza
Roberto conta que a súa familia está tranquila malia atoparse nunha prisión de máxima seguridade. Unha prisión de máxima seguridade, un adxectivo cualificativo que quen non coñece deste mundo intramuros logran asustarse ou polo menos incomodarse. Roberto dixo tamén que el pensaba que todo sería peor, pero afortunadamente non foi como el o cría.
A reflexión final
Na despedida, Roberto lembra o tempo que lle queda de condena, xa case está na metade. Manifesta que todo isto lle serviu porque ter permanecido paralizado no tempo da prisión tería sido un tempo morto.
Fonte: Radio Aires de Liberté
