Woorden van een medegevangene die aanmoedigen en hoopvol zijn, want zoals de Amerikaanse filosoof en dichter Ralph Waldo Emerson het uitdrukte: geluk is de brandstof die nodig is om invloed uit te oefenen.
Getuigenissen vanuit Liberté
Zoals gewoonlijk zoeken we getuigenissen van hen die hun dagen doorbrengen in deze oase binnen de zwaarst beveiligde gevangenis: de zelfbeheerde ruimte die Liberté heet.
Een groeiend model
Zeiden we oase? Eigenlijk is Liberté, hoewel velen dat nog niet zien, een model dat elke oase overstijgt en het profiel aanneemt van een Dubai in wording — een woestijnlandschap dat uitgroeit tot een groot bouwwerk.
Het verhaal van Carlos
Daarom nodigen we deze keer Carlos uit, een oudere man die in situatie van detentie verkeert hier in de maximaal beveiligde penitentiaire inrichting in de gemeente Batán, om ons te vertellen wat hij voelt als onderdeel van een gemeenschap die door het leven gaat onder het teken "+", (positief).
In dit interview vertelt hij hoe hij zijn dagen doorbrengt vanuit onze zelfbeheerde ruimte, met een blik op verandering die voortkomt uit reflectie na deelname aan de verschillende opleidingen die Liberté aanbiedt — in de klas en/of de werkplaatsen, waar je een vak kunt leren — en zo ruimte maakt voor het ontwaken van een ander leven, met kansen voor persoonlijke groei vanuit het collectief.
Carlos begroet ons bij aankomst en zegt dat het een genoegen is om aanwezig te zijn in de radio van Liberté. Hij gaat meteen voor de microfoon zitten en we beginnen een gesprek waarin gelach en ontroering niet ontbreken.
Hij zegt: "Via een medegevangene van de afdeling hoorde ik dat er bij Liberté een cursus was over bijbelstudie, waarop ik me wilde aanmelden. Zo kon ik op deze gezegende plek terechtkomen en leerde ik de 'pampa' kennen, (mentor en oprichter van Liberté)."
Ik vertelde hem toen dat mijn vak buiten alles met de bouw te maken had en vroeg hem me in gedachten te houden voor eventuele klusjes.
Binnen een paar dagen zat ik al op onderhoud en daarvandaan begon ik een andere manier van leven — ik zat niet meer zo veel op de afdeling, in de cel. Ik erken dat het niet goed is voor de geest om daar zo veel tijd door te brengen: je denkt aan van alles en de tijd lijkt nooit te verstrijken.
Het leven bij Liberté
Liberté is de plek waar je kunt zeggen dat je je vrij voelt, want hier werk je mee aan allerlei taken — ik doe wat ik kan — maar er is ook studie van uiteenlopende onderwerpen en zelfs het leren van vakken zoals timmeren en koken. De tijd gaat er anders voorbij: hier kun je een mate drinken en goed met andere mensen praten. Hier adem je vrijheid.
"Hier komen mensen van verschillende afdelingen en we kunnen goed met elkaar overweg, als een familie. Alles is goed georganiseerd: er is een moestuin, er zijn kippen, en er is ook een vijver met goudvissen, met planten rondom, en eenden die naar me toe komen als ik ergens bij het water zit zodat ik ze iets te eten geef — het zijn als mijn kleine vriendinnetjes."
"Elke dag als ik wakker word maak ik me al klaar en zoek ik de uitgang van de afdeling om naar Liberté te gaan. De waarheid is dat ik bij Liberté heel gelukkig ben", zo besluit Carlos, een van de velen die het verschil erkennen dat zelfbeheer maakt en de persoonlijke verandering vanuit het collectief die Liberté teweegbrengt.
